Ću­ta­nje je zla­to, ka­že mi, ona­ko u pro­la­zu, ko­ba­ja­gi pri­ja­telj­ski, ša­tro du­še­bri­žnič­ki, moj kom­ši­ja, po­zna­ti sta­ri ko­mi­te­tli­ja, po­to­nji ak­ti­vi­sta i mo­der­ni žbir. Ka­že, i ode osta­vlja­ju­ći me bez ri­je­či, ona­ko blen­ta­vo po­lu­o­smjeh­nu­tog. Valj­da sam se idi­ot­ski osmjeh­nuo se­bi i sop­stve­noj po­tre­bi da go­vo­rim iako me ne ču­ju. Ili da bu­dem […]