Ustani kada čitaš poeziju,
život očvrsne kao pesma,
jedan prizor otvara sopstveni unutrašnji prozor,
i prima naš glas koji se račva u
strast, u vreme, u svedočanstva.
Ustani kada čitaš poeziju,
život je iskrenost prizora,
dok govoriš
strmoglav postoji kao vreme, život i smrt što se
roje u tvome srcu.
Ustani kada čitaš poeziju,
u publici jedna zvezda otkucava
srž svega što ćemo dosegnuti.
Ustani kada čitaš poeziju,
kontinenti sete osluškuju tvoju pesmu,
nečije ruke se jednače sa trenutkom,
ovo je pozorište u kome
stas strasti je tvoj stas.
U uglu pozorišne scene,
nagomilane sitnice recituju vekove,
ali i prožimaju naše živote nepokolebljivošću života i smrti.
Sanda Ristić Stojanović
